සන්ධ්‍යා නිරෝෂනීලාගේ කතාව.

අලුත් අවුරුද්දක අලුත් පාසල් වාරයක් කියන්නේ ළමයින්ට අළුත් අත්දැකීමක්. ඉස්කෝලේ පටන් ගත්තම උදේට කට්ටිය එන්නේ සුදුම සුදු පාටින්. අළුත් සපත්තු, අලුත් පොත් බෑග්, අලුත් පොත්, පොලිතීන් කවර දාපු ලියන පොත් ගොඩක් ළමයින්ට තියෙනවා. අර පාසල් දාහේ ව්‍යාපෘතිය නිසා ලොකු ඉස්කෝලෙට දාන්න දතකාල බැරි උන ළමයි උදේට එක්කං එන අලුතින් දකින දෙමාපියෝ හැමදේම අලුත්. පංති වලට ගියාම හැම ළමයම හිනා වෙලා ලොකු පොත් මිටිය මේසේ උඩින් තියලා මං දිහා බලාගෙන අනේ අපිව කොහොම හරි හොද රස්සාවක් කරන්න පුවවන් තැනට උගන්නන්න සර් කියලා කියනවා වගේ මට දැනෙනවා. කොහෝම හරි ඔය විදියට අලුත් අවුරුද්දේ පලවෙනි පඩිය ගන්න දින කීපයක් තියලා හැම පංතියකටම යන්නේ හැමදේම අලුත් නම් ඒ හැඟීම ළමයින්ට ඒ විදියටම දරා ගන්න දෙන්න ඕන නිසා. ඒත් කරුමෙක මහත.

ළමයි මං කිව්ව නේද අර පොත් ටිකක් හදාගන්න කියලා?

ඹව් සර්

දැං වැඩේ හරිද?

හරි සර්

හරි පෙන්න්න මට, ගුරු දෙගුරු සම්භන්ධතා පොතයි, දවසකට එක ගානේ ඉංග්‍රීසි පිටපත් ලිවීම ලියන පොතයි, ඉංග්‍රීසි අමාරු වචන ලියන පොතයි, අත් අකුරු ලියන ඩබල් රූල් පොයි ගන්න.

පංතියේ නීති කීපයයි. පෙත් ගන්න විදියක් නැත්තං මට කිව යුතුයි. මට කියන්න බය නං ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවට හෝ නායකයාට කිවහැකියි. වැඩ නොකිරීමට කිසිම සමාවක් මගෙන් නෑ.

කොහොමින් කොහොම හරි ඔක්කොමලා වැඩේ කරලා තිබුනා. නමුත් පිටිපස්සේ වාඩිවෙලා හිටපු අපේ කතා නායිකාව වැඩේ කරලා තිබුනේ නෑ. ආසන්න වශයෙන් පිටපත් ලිවීම් පහලොවක් තිබිය යුතු උනත් නෑ. විශ්වාස කරන්න මං වැඩක් කිව්වොත් ළමයි නොකර ඉන්නවා මං දැකලා නෑ. නමුත් ළමයෙක් දිහා බැලුවම මට බොහෝ දුරට කියන්න පුළුවන් මං පවරපු  රාජකාරිය ඇයි මග ඇරිලා තියෙන්නේ කියලා.
මෙතනින් එහාට මං ලියන එක නොකියවා ඉන්න ඔබට පුළුවන්. මොකද ලොකේ මිනිස්සුන්ගේ දුක නොදැක අපිට ලැබිලා තියෙන දේන් සතුටුවෙලා ඉන්න කාට හෝ තියෙන අයිතියට මං ගරු කරනවා.

සන්ධ්‍යාගේ ඩෙස් එක ගාවට මං ගියාම මං දිහාම බලං හිටිය සන්ධ්‍යාගේ ඇස්වලට පොල් ගෙඩි වගේ කදුළු වලිං පිරුනා. ඔයා ගිය අවුරුද්දෙත් හත වසරේම නේද හිටියේ. මට කියා ගන්න පුළුවන් උනේ එච්චරයි. කෙල්ල හයියෙන්ම ඇඬුවා. අනික් ළමයින්ට පසුදින පිටපත් ලිවීම එවලේම ලියන්න බල කරපු මං සන්ධ්‍යාට පරිගණක විද්‍යාගාරයට එන්න කිව්වා.

ඇයි අඩන්නේ?

කෙල්ල කතා කරන්න උත්සාහ කලත් වචන පිටවෙන්නේ නෑ.

හරි හරි දැං ඇති. (පුධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවත්. OL . විභාගය ලියපු ඔෂාන් මනෝජ් කොලුවත් ලැබ් එකේ.

ෆේල් උනේ ඇයි?

මට මාස හතරක්ම ඉස්කෝලේ එන්න බැරි උනා සර්

ඇයි ඒ?

නංගී බලාගෙන ගෙදර ඉන්න උනා.

මාස හතරක්ම??

ඔව් සර්.

මං ආපහු ආවම මං හතේම ඉන්න උනා.

ඉතිං ඔයා වරදක් කරලානේ?

අපේ තාත්ත අම්මව දාලගියේ මං දෙක වසරෙදි. මං ඉස්කෝලේ ගොඩක් ආසයි. ඒ නිසා මං මෙහෙම කැඩී කැඩී ඉස්කෝලේ ආව. අපේ ගේ ගොඩක් දුරයි ඉස්කෝලේ ඉඳලා……..

(කෙල්ල කතාවක් කියවාගෙන යයි. ඒ අතර මං සපත්තු දෙක දිහා බැලුවා.  මගේ හිතට ප්‍රශ්න කෝටියයි)

අලුත් සපත්තු  අම්ම අරං දුන්නද?

නෑ වඅල් විෂන් එකෙන් බෑග් එකයි, සපත්තුයි දුන්නා. ( මේ පැත්තේ තියෙන ගොඩක් මිනිස්සුන්ට උදව් කරන NGO එකක්)

පොත් ටික?

පොත් ගත්තේ නෑ සර්. අම්ම අරං දෙනවා කිව්වා.

ඔය තියන පොතේ ලියන්න තිබුනනේ?

ටිකක් ලිව්ව සර්. අම්ම දමසම ගෙදර නෑ. මං ගෙදර ගිහිං නංගිලා දෙන්නගේ වැඩත් කරලා, රෙදි ටික හෝදලා, උයන්න ගන්නවා. පහුගිය ටිකේම ගෙදර ලාම්පු තෙල් තිබුනේ නෑ.

පාඩම් කරන්නේ ලාම්පුවෙන්ද?

ඹව්

අහල පහල කරන්ට් එක තියේද?

ගේ වටේම ගෙවල් වල ලයිට් තියෙනවා සර්

ලයිට් නෙවෙයි, කරන්ට් එක.

මේ ළමයට තාම අවු.12කි. අවු26ක් වෙලා ගෙදර කුස්සිය තියෙන තැනවත් නොදන් තවත් කෙල්ලක් මම දන්මි. මේ මොතේ ඇයට සහ ඇගේ මවට නම් කිවිසුම් යනවා ඇත.

මං ආපහු කතා කරන්න ගත්තා. හරි. අද ඉදං මං තාත්ත කියලා හිතන්න. ප්‍රශ්නයක් තියෙද් දී මට කියන්න. අම්මගෙන් හැමදේම ඉල්ලන්න එපා. ඔයා ගොඩක් හොඳ ළමයෙක්. සර් අද හවස මභේෂ් සර් එක්ක ගෙවල් පැත්තේ එන්නං.

සන්ධ්‍යයි එයාගේ නංගියි.

එවලේම මං ඇයට සහ නංගිට අවශ්‍ය පොත් ටික අරං දුන්නා. තඩි චොකලට් දෙකකුත් අරං දීල ගෙදර යැව්වා.

අපිට අම්ම තාත්තා ඉඳලත් අපි පිස්සු නටනවා. ඒ නංගී ගෙදර වැඩත් කරනවලු. මං ඒ නංගී තරං ගෙදර වැඩ කරන්නේ නෑ. ඒත් හෙට ඉඳං අම්මට ටිකක් වැඩිපුර උදව් කරනවා. ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාව ඒ.

ඒක නම් සහතික ඇත්ත. එහෙම කිව්ව ඔෂාන්.

දැං සර් මොකද කරන්න යන්නේ??? උන් දෙන්නම මගෙන් ඇහුවා.

මගේ හිතේ ඒ ළමයගේ ගෙදරටත් අයේෂිකාලට වගේම විදුලිය ළබා දෙන්න ඕන කියලා හිතුනා. ඉතිං හවස් වෙලා ඉස්කෝලේම හවස් වරුවේ පංතියකුත් කරලා මං ගියා මහේෂ් මහත්තයි, අපේ වයරින් අයියා (ආදරේට කියන්නේ YK කියලා) ඒ ළමයාගේ ගෙදර. ගේ දැක්කම මට පුදුම දුකක් දැනුනා. වාව ගන්න බැරි දුක හිතේ තද කරං අපි සන්ධ්‍යාගේ අම්ම එක්ක කතා තලා.

දරුවගේ තාත්තා මාව දාල ගිය වෙන ගෑනියක් එක්ක. එතකොට පොඩි දරුවට මාස දෙකයි. මං බඩත් එක්ක මේ වතුවල වැඩ කලා. කොහොම හරි නොකා නොබී මේ ගේ කෑල්ල හදා ගත්තා. ලොකු දරුව තමයි හයිය. එයා තමයි සර් ගෙදර වැඩටික ඔකොම කරන්නේ. පහුගිය දවස් වල පොඩි දරුව අසනීප වෙලා කරාපිටියෙත් ගියා. වෙච්ච ණය නිසා මං දිගටම වැඩ කරන්න උනා. ඒ නිසා මේ කෙල්ලට ඉස්කෝලේ යන්න බැරුව ගියා සර්. සර් අරුණ සර් වෙන්න ඇති. නිතරම මෙයා කියනවා ගෙදර ඇවිත්.

මේ තමයි ඒ ගේ දැං තත්වය. ඉතිං සමහර වෙලාවට හිතට එන දේවල් කියන්න බෑ. මං ගොඩක් දේවල් හිතට ආවත් එව්ව ඒ වෙලාවේ කිව්වේ නෑ. කෙල්ලට පාඩම් කරන්න චිමිනි ලාම්පුවක් අරං දෙන්න කියලා අතට රු.300ක් දුන්න මං මහේෂ් සර්රුයි, වයි කේ අයියාත් එක්කයි එන්න ආව.  ඒත් ආවේ හිතේ තියෙන දේවල් කියන්නේ නැතුව.

සන්ධ්‍යාලගේ ගෙදර

මට ක්ෂණිකව පොත් ටිකක් ලාම්පුවක් අරං දෙන්න පුළුවන් උනාට ගොඩක් ලොකු දේවල් කරන්න බෑ. ගෙයක් හදනවා වගේ. අපේ 12 වසරේ ළමයි ටික එයාලගේ ශ්‍රමය දෙන්න සූදානම්. ඉතිං අපි දැනට අපිට පුළුවන් හරියට හිතලා නතර උනා. ඒත් තාත්තා නැති මේ අසරණ ළමයින්ට උලා කාලා හරි, ආරක්ෂාවක් ඇතුව දොරක් වහගෙන ඉන්න හිටින්න තැනක් හදල දෙන එක ගැන හීනයක් හීතේ පැලපදියං උනා.

Advertisement